۱. روکش‌های زیرکونیا

ترمیم‌های زیرکونیا معمولاً قبل از باندینگ نیاز به سندبلاست دارند تا زبری سطح افزایش یابد، گیر مکانیکی بهبود یابد و استحکام باند افزایش یابد.

توابع:

حذف آلاینده‌های فرآوری

افزایش زبری سطح

بهبود اتصال سیمان رزینی

بهبود پایداری بلندمدت ترمیم

اندازه ذرات توصیه شده:

30–50 μمتر (بیشترین کاربرد)

فشار کاری: تقریباً ۱–۲ بار

۲. روکش‌ها و بریج‌های فلزی

برای ترمیم‌های ساخته شده از کبالت-کروم، نیکل-کروم، فلزات گرانبها و غیره، پس از ریخته‌گری استفاده می‌شود.

توابع:

لایه اکسید را بردارید

مواد جاسازی باقیمانده را پاک کنید

افزایش استحکام اتصال پودر پرسلن

بهبود عملکرد پیوند

مزایا: راندمان برش بالای کوراندوم سفید؛ سطح یکنواخت پس از سندبلاست، کمتر مستعد آلودگی باقی مانده است.

۳. پایه‌های ایمپلنت

در درجه اول برای اباتمنت‌های تیتانیومی، اباتمنت‌های آلیاژ تیتانیومی و سایر اجزای مورد استفاده در ترمیم‌های ایمپلنت.

توابع:

باقیمانده‌های فرآوری را پاک می‌کند

ناحیه پیوند را افزایش می‌دهد

استحکام پیوند بین رزین و اباتمنت را بهبود می‌بخشد

بهبود پایداری ترمیم

۵. براکت‌های ارتودنسی

برای آماده‌سازی قبل از چسباندن براکت‌های فلزی یا سرامیکی استفاده می‌شود.

توابع:

زبری سطح را افزایش می‌دهد

استحکام اتصال بین براکت و چسب را بهبود می‌بخشد

خطر جدا شدن را کاهش می‌دهد